(81)
درد منداں دے دھوئیں دھکدے ڈردا کوئی نہ سیکے ھُو
ایہناں دھوئیاں دے تاءتکھیرے محرم ہووے تاں سیکے ھُو
چک شمشیر کھڑاہے سر تے ترس پوس تاں تھیکے ھُو
سر پر ساہورے ونجنا باہو سدا نہ رہنا پیکے ھُو
(82)
دردمنداںدیاں آہیں کولوں پتھر پہاڑ دے جھڑدے ھُو
دردمنداں دیاں آہیں کولوں ناگ زمین وچ وڑدے ھُو
دردمنداں دیاں آہیں کولوں اسمانوں تارے جھڑدے ھُو
درمنداں دیاں آہیں کولوں باہو مول نہ ڈر دے ھُو
(83)
دل بازار تے منہ دروازہ سینہ شہر ڈسیندا ھُو
روح سوداگر نفس ہے راہزن حق دا راہ مریندا ھُو
جاں توڑی ایہہ نفس نہ ماریں تاں ایہہ وقت کھڑیندا ھُو
کردا جائعا ویلا باہو جاں جاں اک مریندا ھُو
(84)
دل تے دفتر وحدت والا دائم کریں مطالعہ ھُو
ساری عمر پڑھدیاں گزری جہلاں دے وچ جالیا ھُو
اکو اسم اللہ دا ویکھیں ایہو سبق کمالیا ھُو
جہاں غلام تنہاں دے باہو جیں دل اللّٰہ سنبھالیا ھُو
(84)
دل تے دفتر وحدت والا دائم کریں مطالعہ ھُو
ساری عمرا پڑھدیاں گزری جہلاں دے وچ جالیا ھُو
اکو اسم اللّٰہ دا ویکھیں ایہو سبق کمالیا ھُو
جہان غلام تنہاں دے باھُو جیں دل اللّٰہ سنبھالیا ھُو
(85)
دل دریا خواجہ دیاں لہراں گھمن گھیر ہزاراں ھُو
ویہن دلیلاں وچ فکر دے بے حد بے شماراں ھُو
ہک پردیسیں نیونیہ لگا دو جابے سمجھی دیاں ہاراں ھُو
ہسن کھیڈن بھلیا باہُو عشق چنگھایاں دھاراں ھُو
(86)
دل دریا سمندروں ڈونھگا غوطہ مار غواصی ھُو
جیں درا ونج نوش نہ کیتا رہسی جان پیاسی ھُو
ہر دم نال اللّٰہ دے رکھن ذکر فکر کئاسی ھُو
مرشد تھیں زن بہتر باہُو پھندا فریب لباسی ھُو
(87)
دل دریا سمندروں ڈونگھے کون دلاں دیاں جانے ھُو
وچے بیڑے وچے جھیڑے، وچے ونجھ مہانے ھُو
چوداں طبق دلے دے اندر تنبو وانگوں تانے ھُو
دل دا محرم ہووے باہُو سوئی رب پچھانے ھُو
(88)
دل کالیوں منہ کالا چنگا، جے کوئی اس نوں جانے ھُو
منہ کالا دل اچھا ہووے تاں تاں یار پچھانے ھُو
ایہہ دل یار دے پچھے ہووے متاں یار پچھانے ھُو
چھوڑ مسیتاں نٹھے باہُو لگے نین ٹکانے ھُو
(89)
د۔ دلیلاں چھوڑ وجودوں ہوہشیار فقیرا ھُو
بنہ توکل پنچھی اڈدے پلے خرچ نہ زیرہ ھُو
روزی روز اڈکھان ہمیشہ کردے نہیں ذخیرہ ھُو
مولا خرچ پچاوے باہُو جو پتھر وچ کیرا ھُو
(90)
دنیا ڈھونڈن والے کُتے در در پھرن حیرانی ھُو
ہڈی اُتے ہوڈ تنہاں دے لڑدیاں عمر وہانی ھُو
عقل دے کوتاہ سمجھ نہ جانن پئے ولوڑن پانی ھُو
باجھوں ذکر ربے دے باہُو کُوڑی رام کہانی ھُو
(91)
د۔ دنیا رن گھر منافق یا گھر کافر سوہندی ھُو
نقش نگار کرے بہتیرے زن خوباں سب موہندی ھُو
بجلی وانگوں کر لدشکارے سروے اتوں جھوندی ھُو
عیسی دی سل وانگوں باہُو راہ ویندیاں نوں کوہندی ھُو
(92)
ددھ دہی تے ہر کوئی رڑکے عاشق بھاہ رڑکیندے ھُو
تن چٹورا من مدھانی آہیں نال ھلیندے ھُو
دکھاں دا نیترا کڈھے سہکارے ہنجو پانی پویندے ھُو
نام فقیر تنہاں دا باہُو ہڈاں توں مکھن کڈھیندے ھُو
(93)
دین تے دنیاں سکیاں بہناں عقل نہیں سمجھیندا ھُو
دوویں اکس نکاح وچ آون شروع نہیں فرمیندا ھُو
اگ تے پانی تھاں اکے وچ واسا نہیں کریندا ھُو
دوہین جہانیں مٹھے باہو جنہاں دعوٰی میں دا ھُو
(94)
ذاتی نال نہ ذاتی رلیا سو کم ذات سڈیوے ھُو
نفس کُتے نوں بنہ کراہاں قیماقیم کچیوے ھُو
ذات صفاتوں میہنا آوے ذاتی شوق نپیوے ھُو
نام فقیر تنہاں دا باہُو قبر جنہاں دی جیوے ھُو
(95)
ذکر فکر سب اُرے اُریرے جان فدا نہ فانی ھُو
فانی فدا تنہاں حاصل جیہڑے وسدے لامکانی ھُو
فانی فدا ہوئے اوہ جنہاں چکھی عشق دی کانی ھُو
باہُو ذکر رڑیندا ہر دم یار نہ ملیا جانی ھُو
(96)
ذکر کنوں فکر ہمیشہ لفظ تکھا تلواروں ھُو
کڈھن آہیں جان جلاون فکرکرن اسراروں ھُو
فکر دا پھٹیا کوئی نہ جیوے پُٹے مڈھ پہاڑوں ھُو
حق دا کلمہ آکھیں باہُو رکھے فکر دی ماروں ھُو
(97)
رات اندھیری کالی دے وچ عشق چراغ جلاندا ھُو
جیندی سک کنوں دل نیویں نہیں آواز سناندا ھُو
اوجھڑ جھل تے مارو بیلے دم دم کوف شینہاں دا ھُو
تھل جل گئے جھکیندے باہُو کامل نینہ جنہاں دا ھُو
(98)
راتین رتی نیند نہ آوے ڈینہاں رہے حیرانی ھُو
عارف دی گل عارف جانے کیا جانے نفسانی ھُو
کر عبادت پچھوتاسیں ضائعا گئی جوانی ھُو
حضور تنہاں نوں باہُو جنہاں ملیا شاہ جیلانی ھُو
(99)
راتیں نین ہنجو رت روون ڈینہاں غمزہ غم دا ھُو
پڑھ توحید تن اندروڑیا سکھ آرام نہ سمدا ھُو
سرسولی تے چا ٹنگیوے ایہو راز پرم دا ھُو
سدھا ہو کوہیوئے باہُو قطرہ رہے نہ غم دا ھُو
(100)
راہ فقر دا پرے پریرے اوڑک کوئی نہ دسے ھُو
نہ اُتھ علم نہ پڑھن پڑھاون نہ اُتھ مسلّے قِِصے ھُو
ایہہ دنیا بت پرستی مت کوئی اس تے وِسے ھُو
موت فقیری جیں سر باہُو معلم تھیوے تِسے ھُو
No comments:
Post a Comment