(101)
راہ فقر دا تد لدھیوے ہتھ پھڑیوسے کاسہ ھُو
تارک دنیا تداں تھیوسے فقر ملیوسے خاصہ ھُو
دریا وحدت نوش کیتوسے اجاں بھی جی پیاسا ھُو
راہ فقر رت روون باہُو لوکاں بھانے ہاسا ھُو
(102)
روزے نفل نمازاں تقویٰ سبھو کم حیرانی ھُو
انھیں گلیں رب حاصل ناہین خود خوانی خود دانی ھُو
نال ہمیش قدیم جلیندا ملیوس بار نہ جانی ھُو
ورد وظیفے تھیں چھٹ باہُو جد ہورہسی فانی ھُو
(103)
ر۔ رحمت اس گھر وچ وسے جتھے بلدے دیوے ھُو
عشق ہوائیں چڑھ گیا فلکیں کتھے جہاز کھتیوے ھُو
عقل فکر دی بیڑی اوتھے پہلے پور بوڑیوے ھُو
ہر جاجانی دسے باہُو جت ول نظر کچیوے ھُو
(104)
زاہد زہد کماندے تھکے روزے نفل نمازاں ھُو
عاشق غرق ہوئے وچ وحدت نال محبت رازاں ھُو
مکھی قید شہد وچ ہوئی اُڈسی نال شہبازاں ھُو
مجلس نال نبی دے باہُو صاحب ناز نوازاں ھُو
(105)
زبانی کلمہ ہر کوئی پڑھدا دل دا پڑھدا کوئی ھُو
جتھے کلمہ دل دا پڑھیئے جیبھے ملے نہ ڈھوئی ھُو
دل دا کلمہ عاشق پڑھدے جانن یار گلوئی ھُو
کلمہ یار پڑھایا باہُو سدا سہاگن ہوئی ھُو
(106)
سبق صفاتی سوئی پڑھدے جو وت ہینے ذاتی ھُو
علموں علم اُنہاں نوں جیہڑے اصلی تے اثباتی ھُو
نال محبت نفس کٹھونیں کڈھ قضادی کاتی ھُو
بہرہ خاص اُنہاں نوں باہُو لدھا آب حیاتی ھُو
(107)
سن فریاد پیراں دیا پیرا آکھ سناواں کیں نوں ھُو
تیرے جیہا مینوں ہورنہ کوئی میں جیہاں لکھ تیں نوں ھُو
پھول نہ کاغذ بدیاں والے درتوں دھک نہ میں نوں ھُو
ایڈ گناہ نہ ہوندے باہُو توں بخشیندوں کیں نوں ھُو
(108)
سن فریاد پیراں دیا پیرا عرض سنیں کن دھر کے ھُو
بیڑا اڑیا وچ کپراں جتھے مچھ نہ بہندے ڈرکے ھُو
پہنچیں میراں وڈیاں بھیڑاں جھٹ شہباز دا کر کے ھُو
پیر جنہاں دا میراں باہُو کدھی لگدے ترکے ھُو
(109)
سوز کنوں تن سڑیا سارا دکھاں ڈیرے لائے ھُو
کوئل وانگ کوکیندی وتاں ونجن دن اضائعے ھُو
بول پیہا رت ساون آئی مولا مینہ ورسائے ھُو
صدق تے قدم اگوہاں باہُو ایہہ گل یار دلائے ھُو
(110)
سوہزار تنہاں توں صدقے منہ نہ بولن پھکا ھُو
لکھ ہزار تنہاں توں جیہڑے گل کریندے ہکا ھُو
لکھ کروڑ تنہاں توں باہُو سون سڈاون سکا ھُو
نیل پدم تنہاں نوں باہُو سون سڈاون سکا ھُو
(111)
سئے روزے سئے نفل نمازاں سئے سجدے کر تھکے ھُو
سئے واری مکے حج گزارن دل دی دوڑ نہ مکے ھُو
چلے چلیئہے جنگل بھونا گل نہ اس تھیں پکے ھُو
سبھے مطالب حاصل باہُو یر نظر ایک تکے ھُو
(112)
سینے وچ مقام ہے کیں دا مرشد گل سمجھائی ھُو
ایہو ساہ جو آوے جاوے ہور نہیں شے کائی ھُو
اس نوں اسم الاعظم آکھن ایہو سر الہی ھُو
ایہو موت حیاتی باہُوایہو بھیت الہی ھُو
(113)
شریعت دے دروازے اچے راہ فقر دا موری ھُو
عالم فاضل لنگھ نہ دیندے جو لنگھدا سو چوری ھُو
پٹ پٹ اٹاں وٹے مارن درد منداں دے کھوری ھُو
عاشق جانن راز باہُو کیہہ جانن لوک اتھوری ھُو
(114)
شور شہر تے رحمت وسے جتھے باہُو جالے ھُو
باغباںدے بوٹے وانگوں طالب نت سنبھالے ھُو
نال نظارے رحمت والے کھڑا حضوروں پالے ھُو
نام فقیر تنہاں دا باہُو ھگر وچ یار وکھالے ھُو
(115)
صفت ثنائیں مول نہ پڑھدے جو جاپہنتے ذاتی ھُو
علموں عمل انہاں وچ جیہڑے اصلی تے اثباتی ھُو
نال محبت نفس کُٹھو نیں گھن رضا دی کاتی ھُو
چوداں طبق دلے دے اندر باہُو پاوچ جھاتی ھُو
(116)
صورت نفس امارہ وی کوئی کتا کالا ھُو
کھوہے نوکے لوہو پیوے منگے چرب نوالا ھُو
کھبے پاسیوں اندر بیٹھا دل دے نال سنبھالا ھُو
ایہہ بدبخت ہے بھکھا باہُو اللّٰہ کرسی ٹالا ھُو
(117)
ض۔ ضروری نفس کتے نوں قیما قیم کچیوے ھُو
نال محبت ذکر الہ دا دم دم پیا پڑھیوے ھُو
ذکر کنوں رب حاصل تھینداذاتوں ذات دسیوے ھُو
جہان غلام تنہاں دے باہُو جنہاں ذات لبھیوے ھُو
(118)
طالب بن کے طالب ہوویں اوسے نوں نوں پیا گانویں ھُو
سچا لڑ ہادی دا پھڑ کے اوہو توں ہو جاویں ھُو
کلمے دا توں ذکر کماویں کلمے نال نہاویں ھُو
اللّٰہ پاک کریسی باہُو ذاتی اسم کماویں ھُو
(119)
طالب غوث الاعظم والے کدے نہ ہوون ماندے ھُو
جیں دے اندر عشق دی رتی رہن سدا کرلاندے ھُو
جیں نوں شوق ملن دا ہووے لے خوشیاں نت آندے ھُو
جہان تنہاں دے باہُو جہیڑے ذاتی اسم کماندے ھُو
(120)
ظاہر دیکھاں جانی تائیں نالے اندر سینے ھُو
برہوں ماری میں نت پہراں ہسن لوک نابینے ھُو
میں دل وچوں ہے شوہ پایا جاون لوک مدینے ھُو
کہے فقیر میراں دا باہُو اندر دلاں خزینے ھُو
(121)
عاشق دی دل موم برابر معشوقاں ول کالہی ھُو
طعمہ ویکھے تر تر تکے جیون بازاں دی چالی ھُو
باز بے چارہ کیوں کر اڈے پیریں پیوس دوالی ھُو
عشق خرید نہ کیتا باہُو گئے جہانوں خالی ھُو
(122)
عاشق پڑھن نماز پرم دی جیں وچ حرف نہ کوئی ھُو
جیہا کیہا نیت نہ سکے درد منداں دل ڈھوئی ھُو
اکھیں نیر اے خون جگر دا وضو پاک سزوئی ھُو
جیبہ نہ ہلے ہوٹھ نہ پھرکن باہُو نمازی سوئی ھُو
(123)
عاشقاں ہکو وضو جو کیتا روز قیامت تائیں ھُو
وچ نماز رکوع سجودے رہندے سنجھ صباحیں ھُو
ایتھے اُتھے دوہیں جہانیں سبھ فقر دیاں جائیں ھُو
عرش کولوں سئے منزل اگے باہُو کم تنہائیں ھُو
(124)
عاشق راز ماہی دے کولوں کدی نہ تھیون واندے ھُو
نندر حرام تنہاں تے جیہڑے ذاتی اسم کماندے ھُو
ہک پل مول آرام نہیں دینہ رات کرلاندے ھُو
الف صحی کر پڑھیا باہُوواہ نصیب تنہاں دے ھُو
(125)
عاشق سوئی حقیقی جیہڑا قتل معشوق دے منے ھُو
عشق نہ چھوڑے مکہ نہ موڑے سئے تلواراں کھنے ھُو
جت ول ویکھے راز ماہی دے لگے اوسے بنے ھُو
عشق حسین علی دا باہُو سردئے راز نہ بھنے ھُو
(126)
عاشق شہدے دل کھڑایا آپ دی نالے کھڑیا ھُو
کھڑیا کھڑیا ولیا ناہیں سنگ محبوباں رلیا ھُو
عقل فکر دیاں سب بھل گئیاں عشقے نال جاں ملھیا ھُو
قربان تنہاں نوں باہُو جنہاں عشق جوانی چڑھیا ھُو
(127)
عاشق عشق ماہی دے کولوں پھرن ہمیشہ کھیوے ھُو
جیندیاں جان ماہی نوں ڈتی دوہیں جہانیں جیوے ھُو
شمع چراغ جنہاں دل روشن اوہ کیوں بالن ڈیوے ھُو
عقل فکر دی پہنچ نہ باہُو فانی فہم کچیوے ھُو
(128)
عاشق عشق ماہی دے کولوں پھرن ہمیشہ کھیوے ھُو
جیندیاں جان ماہی نوں ڈتی دوہیں جہانیں جیوے ھُو
شمع چراغ جنہاں دل روشن اوہ کیوں بالن ڈیوے ھُو
عقل فکر دی پہنچ نہ باہُو فانی فہم کچیوے ھُو
(129)
عاشق ہوویں عشق کماویںدل رکھ وانگ پہاڑاں ھُو
لکھ بدیاں تے ہزار الاہمے جانیںٰ باغ بہاران ھُو
منصور جہیے چک سولی دتے واقف کل اسراراں ھُو
سجدیوں سر نہ چائیے باہُو کافر کہن ہزاراں ھُو
(130)
عشق اسانوں لسیاں جاتا بیٹھا مار پتھلّا ھُو
وچ جگر دے سنہ چالائیں کیتس کم اولّا ھُو
جاں وڑ اندر جھاتی پائی ڈِٹھا یار اکلّا ھُو
باجھوں مرشد کامل باہُو ہوندی نہیں تسلّا ھُو
(131)
عشق اسانوں لسیاں جاتا کر کر آوے دھائی ھُو
جت ول ویکھاں عشق دسیوے خالی جگہ نہ کائی ھُو
مرشد کامل ایسا ملیا دل دی تاکی لاہی ھُو
میں قربان اس مرشد باہُودسیا بھیت الٰہی ھُو
(132)
عشق اسانوں لسیاں جاتا لتھا مل مہاڑی ھُو
نہ سوویں نہ سوون دیوے جیویں بال ریہاڑی ھُو
پوہ مانگھیں خربوزے منگے کھتوں لیئساں واڑی ھُو
عقل فکر بھل گیاں باہُو عشق وجائی تاڑی ھُو
(133)
عشق جنہاندے ہڈیں رچیا رہندے چپ چپاتے ھُو
لوں لوں دے وچ لکھ زباناں پھر دے گنگے باتے ھُو
کردے وضو اسم اعظم دا دریا وحدت نہاتے ھُو
تدون قبول نمازاں باہُویاراں پچھاتے ھُو
(134)
عشق چلایا طرف اسماناں فرشوں عرش وکھایا ھُو
رہ نی دنیا ٹھیک نہ سانوں اگے جی گھبرایا ھُو
اسیں پردیسی وطن دوراڈا کوڑا لالچ لایا ھُو
مرگئے مرن تھیں پہلے باہُو تنہاں رب نوں پایا ھُو
(135)
عشق حقیقی جنہاں پایا مونہوں نہ کجھ الاون ھُو
دم دم دے وچ آکھن مولا دم نوں قید لگاون ھُو
سروری، قادری، خفی، خفائی، سرّی ذکر کماون ھُو
قربان تنہاں توں باہُو جیہڑے ہک نگہ وچ آون ھُو
(136)
عشق محبت دے دریا وچ تھی مردانے ترئیے ھُو
جتھے لہر غضب دیاں ٹھاٹھاں قدم اتھائیں دھریئے ھُو
اوجھڑ جھنگ بلائیں بیلے وکّھو ویکھ نہ ڈریئے ھُو
نام فقیر تد تھیندا باہُو وچ طلب جد مریئے ھُو
(137)
عشق دی بازی ہرجا کھیڈی شاہ گدا سلطاناں ھُو
عالم فاضل عاقل دانا کردا چا حیرانا ھُو
تنیو کھوڑ لتھا وچ دل دے جوڑیس خلوت خانہ ھُو
عشق امیر فقیر منیندے باہُو کون بیگانہ ھُو
(138)
عشق دی بھاہ ہڈاں دا بالن عاشق بیٹھ سکیندے ھُو
گھت کے جان جگر وچ آرا ویکھ کباب تلیندے ھُو
سر گردان پھرن ہر ویلے کون جگر دا پیندے ھُو
ہوئے ہزاراں عاشق باہُو عشق نصیب کہیں دے ھُو
(139)
ع۔ عشق دیاں گلاں اولڑیاں شرع تھیں دور ہٹاوے ھُو
قاضی چھوڑ قضائیں جاون جد طمانچہ لاوے ھُو
لوک ایانے متیں دیون عاشقاں مت نہ بھاوے ھُو
مڑن محال تنہاں نوں باہُو جنہاں آپ بلاوے ھُو
(140)
عشق سمندر چڑھ گیا فلکیں کت ول جہاز کچیوے ھُو
عقل فکر دی ڈونڈی نوں چا پہلے پُور بُوڑیوے ھُو
کڑکن کپر پون لہراں جد وحدت وچ وڑیوے ھُو
مرنےھ تھیں خلقت ڈردی باہُو عاشق مرے تاں جیوے ھُو
(141)
عشق ماہی دے لائیاں اگیں لگیاں کون بجھاوے ھُو
میں کہہ جاناں ذات عشق دی دردر جا جھکاوے ھُو
نہ سوویں نہ سوون دیوے ستیاں آن جگاوے ھُو
میں قربان تنہاں دے باہُو وچھڑے یار ملاوے ھُو
(142)
عشق مو ¿ذن دتیاں بانگاں کنیں بلیل پیوسے ھُو
خون جگر دا کڈھ کراہاں وضو پاک سزیوسے ھُو
سن تکبیر فنائے والی مڑن محال تھیوسے ھُو
پڑھ تکبیر تھیوسے واصل باہُو شکر کیتوسے ھُو
(143)
عقل فکر دی جاءنہ کائی وحدت سِرّ سبحانی ھُو
نہ اُتھ ملاں پنڈت جوشی نہ اُتھ علم قرآنی ھُو
احمد احد وکھالی ڈتا تاں کل ہوئے فانی ھُو
علم تمام کیتوسے باہو ٹھپ کتاب آسمانی ھُو
(144)
ع۔ علموں کوئی فقر کماوے کافر مے دیوانہ ھُو
سئے ورھیاں وی کرے عبادت اللّٰہ کنوں بیگانہ ھُو
غفلت کنوں کھلیس پردے دل جاہل بت خانہ ھُو
قربان تنہاں توں باہُو جناں ملیا یار یگانہ ھُو
(145)
غوث قطب ہن اُرے اُریرے عاشق جان اگیرے ھُو
جیہڑی منزل عاشق پہنچن غوث نہ پاون پھیرے ھُو
عاشق وچ وصال دے رہندے لامکانیں ڈیرے ھُو
قربان تنہاں توں باہُو جنہاں ذاتو ذات بسیرے ھُو
(146)
فجری ویلے وقت سویلے آن کرن مزدوری ھُو
کانواں ہِلاں ہکسے گلاں تریجی رلی چندُوڑی ھُو
گھر سوارن کرن مشقت پُٹ سٹن انگوری ھُو
عمر پٹیندیاں گذری باہُو کدی نہ پئی آ پوری ھُو
(147)
فکر کنوں کر ذکر ہمیشہ ایہہ تکھا تلواروں ھُو
ذاکر سوئی ذکر کماون پلک نہ فارغ یاروں ھُو
عشق دا پٹیا کوئی نہ چھٹیا پٹیا مڈھ پہاڑون ھُو
حق دا کلمہ عاشق پڑھدے باہُو فقر دے پاروں ھُو
(148)
قلب تاں ہلیا کیا ہویا کیا ہویا ذکر زبانی ھُو
قبلی روحی، خفی، سرّی سبھے راہ حیرانی ھُو
شہ رگ توں نزدیک جلیندا یار نہ ملیوس جانی ھُو
نام فقیر تنہاں دا باہُو وسدے لامکانیں ھُو
(149)
کامل مرشد ہووے جیہڑا دھوبی وانگوں چھٹے ھُو
نال نگاہ دے پاک کرے سجی صابون نہ گھتے ھُو
میلیاں نوں کر دیوے چٹا ذرہ میل نہ رکھے ھُو
مرشد ہووے باہُو جیہڑا لوں لوں دے وچ وسے ھُو
(150)
کر محنت کجھ حاصل ہووی عمرا چار دیہاڑے ھُو
تھی سوداگر کر لے سودا جاں جاں ہٹ نہ تاڑے ھُو
مت جانیں دل ذوق منیسی موت مریندی دھاڑے ھُو
چوراں سادھاں پور بھریا باہُو رب سلامت چاڑھے ھُو
No comments:
Post a Comment