(151)
کل قبیل کویشرے کہندے کارن در بحر دے ھُو
شش زمین تے شش فلک تے شش پانی تے تردے ھُو
چھیاں حرفاں وچ سخن اٹھاراں دو دو معنی دھر دے ھُو
باہُو حق پچھانن ناہیں پہلے حرف سطر دے ھُو
(152)
کلمے دی کل تداں پیوسے کلمے دل جد پھڑیا ھُو
بے درداں نوں خبر نہ کوئی دردمنداں گل مڑھیا ھُو
کفر اسلام دی کل پیوسے بھن جگر جد وڑیا ھُو
قربان تنہاں توں باہُو جنہاں کلمہ صحی کر پڑھیا ھُو
(153)
کلمے دی کل تد پیوسے کل کلمے ونج کھولی ھُو
عاشق کلمہ پڑھدے جتھے نور بنی دی ہولی ھُو
کلمے اندر چوداں طبق کیا جانے خلقت بھولی ھُو
کلمہ پیر پڑھایا باہُوجان اوسے توں گھولی ھُو
(154)
کلمے دی کل تداں پیوسے مرشد کلمہ دسیا ھُو
ساری عمر وچ کفر دے جالی بن مرشد دے وسیاھُو
شاہ علی شیر بہادر وانگن وڈھ کفر نوں دھسیا ھُو
دل صافی تاں ہووے باہُو کلمہ لوں لوں رسیا ھُو
(155)
کلمے لکھ کروڑاں تارے ولی کیتے سئے راہیں ھُو
کلمے نال بجھاے دوزخ اگ بلے از گائیں ھُو
کلمہ نال بہشتیں جانا نعمت سنجھ صباحیں ھُو
کلمے جیہی نہ کوئی نعمت باہُو دوہیں سرائیں ھُو
(156)
کلمے نال میہں نہاتی دھوتی کلمے نال ویاہی ھُو
کلمے میرا پڑھیا جنازہ کلمے گورسہائی ھُو
کلمے نال بہشتیں جانا کلمہ کرے صفائی ھُو
مڑن محال تنہاں نوں باہُو جنہاں آپ بلائی ھُو
(157)
کند ظلمات اندھیر غباراں راہ ہَن خوف خطر دے ھُو
آب حیات منور مکھڑا سائے زلف عنبر دے ھُو
مثل سکندر ڈھونڈن عاشق پلک آرام نہ کردے ھُو
خضر نصیب جنہاں دے باہُو گھٹ اوتھے جا بھردے ھُو
(158)
کن فیکون جدوں فرماو ¿س اساں بھی کولے ہاسے ھُو
ہکے ذات صفات ربے دی ہکے جگ ڈھنڈیاسے ھُو
لامکان مکان اساڈا آن بُتان وچ پھاسے ھُو
نفس پلیت، پلیت کیتا باہُو اصل پلیت تاں نہسے ھُو
(159)
کوک دلا متاں رب سنے چادرد منداں دیاں آہیں ھُو
سینہ میرا دردیں بھریا اندر بھڑکن بھاہیں ھُو
تیلاں باجھ نہ بلن مشالاں درداں باجھ نہ آہیں ھُو
آتش نال یرانہ باہُو پھر اوہ سڑن کہ ناہیں ھُو
(160)
کیا ہویا بت اودھڑ ہویا دل ہر گز دور نہ تھیوے ھُو
سئیاں کوہاں تے مرشد وسدا وچ حضور دسیوے ھُو
جیں دے اندر عشق دی رتی بن شرابوں کھیوے ھُو
نام فقیر تنہاں دا باہُو قبر جنہاں دی جیوے ھُو
(161)
گھجے سائے صاحب والے کجھ نہیں خبر اصل دی ھُو
گندم دانہ بہتا چگیا گل پئی ڈور ازل دی ھُو
پھاہی دے وچ میں پئی تڑپاں بلبل باغ مثل دی ھُو
غیر دلے تھیں سٹ کے باہُو رکھ اُمید فضل دی ھُو
(162)
گودڑیاں وچ جال جنہاں دی راتیں جاگن ادھیاں ھُو
سِک ماہی دی ٹکن نہ دیندی انھے دیندے بدیاں ھُو
اندر میرا حق تبایا کھلیاں راتیں کڈھیاں ھُو
تن تھیں ماس جدا ہو باھُو سوکھ جُھلارے ہڈیاں ھُو
(163)
گیا ایمان عشقے دے پاروں ہو کر کافر رہیئے ھُو
گھت زنّار کفر دا گل وچ بت خانے وچ بہیئے ھُو
جس جا جانی نظر نہ آوے وجدہ مول نہ دیئے ھُو
جانی نظر نہ آوے باہُو کلمہ مول نہ کہیئے ھُو
(164)
ل۔ لہ ہو غیری دھندے ہک پل مول نہ رہندے ھُو
عشق نے پُٹے رکھ جڑاں تھیں اک دم ہول نہ سہندے ھُو
جیہڑے پتھر وانگ پہاڑاں لون وانگوں گل وہندے ھُو
عشق سوکھالا ہوندا باہُو سبھ عاشق بن بہندے ھُو
(165)
لایحتاج جنہاں نوں ہویا فقر تنہاں نوں سارا ھُو
نظر جنہاں دی کیمیا ہووے اوہ کیوں مارن پارا ھُو
دوست جنہاں دا حاضر ہووے دشمن لین نہ وارا ھُو
قربان تنہاں توں باہُو جنہاں ملیا نبی پیارا ھُو
(166)
لکھن سکھیوں لکھ نہ جاتا کاغذ کیتو ضائعا ھُو
قط قلم نوں مار نہ جانیں کاتب نام دھرایا ھُو
سبھ اصلاح تیری ہوسی کھوٹی جاں کاتب ہتھ آیا ھُو
صحیح تنہاں دی باہُو جنہاں الف تے میم پکایا ھُو
(167)
لوک قبر دا کرسن چارہ لحد بناون ڈیرا ھُو
چٹکی بھر مٹی دی پاسن کردن ڈھیر اُچیرا ھُو
دے درود گھراں نوں ونجن کوکن شیرا شیرا ھُو
بے پروا ردگاہ باہُو نہیں فضلاں باجھ نبیڑا ھُو
(168)
لوہا ہوویں پیا کٹیویں تاں تلوار سڈیویں ھُو
کنگھی وانگوں پیا چریویں زلف محبوب بھریویں ھُو
مہندی وانگوں پیا چریویں زلف محبوب رنگیویں ھُو
عاشق صادق ہوویں باہُو رس پریم دی پیویں ھُو
(169)
مال جان سب خرچ کراہاں کریئے خرید فقیری ھُو
فقر کنوں رب حاصل ہووے کیوں کیجے دلگیری ھُو
دنیاں کارن دین ونجاون کوڑی شیخی پیری ھُو
ترک دنیاتھیں کیتی باہُو شاہ میراں دی میری ھُو
(170)
مذہباں دے دروازے اچے راہ ربانا موری ھُو
پنڈتاں تے ملوانیاں کولوں چھپ چھپ لنگھیے چوری ھُو
اڈیاں مارن کرن بکھیڑے دردمنداں دے کھوری ھُو
باہُو چل اتھائیں وسیئے دعویٰ کسے نہ ہوری ھُو
(171)
مرشد اوہ سہیڑئیے جہیڑا دوجگ خوشی وکھاوے ھُو
پہلے غم ٹکڑے دا میٹے رب دا راہ سجھاوے ھُو
کلر والی کندھی نوں چا چاندی خاص بناوے ھُو
جس اِتھ کجھ نہ کیتا باہُو کوڑے لارے لاوے ھُو
(172)
مرشد باجھوں فقر کماون وچ کفر دے بُڈے ھُو
ہو مشائخ بہندے حجرے غوث قطب بن اُڈے ھُو
رات اندھاری مشکل پینڈا سئے سئے آون ٹھڈے ھُو
تسبیحاں نب بہن مسیتیں مُوش باہُو جیوں کُھڈے ھُو
(173)
مرشد مکہ طالب حاجی کعبہ عشق بنایا ھُو
وچ حضور سدا ہر ویلے کرئیے حج سوایا ھُو
ہک دم میتھوں جدا نہ ہووے دل ملنے تے آیا ھُو
مرشد عین حیاتی باہُو لوں لوں وچ سمایا ھُو
(174)
مرشد میرا شہباز الہی رلیا سنگ حبیباں ھُو
تقدیر الہی چھِکیاں ڈوراںملسی نال نصیباں ھُو
کوہڑیاں دے دکھ دور کریندا کرے شفا غریباں ھُو
مرض دا دارو توں ہیں باہُو گھت ناہیں وس طبیباں ھُو
(175)
مرشد مینوں حج مکے دا رحمت دا دروازہ ھُو
کراں طوافف دوالے قبلے نت ہووے حج تازہ ھُو
کن فیکون جدو دا سنیا مرشد دا آوازہ ھُو
مرشد سدا حیاتی باہُو اوہو خضر خوازہ ھُو
(176)
مرشد وانگ سُنارے ہووے گھت کٹھالی گالے ھُو
پاکٹھالی باہر کڈھے بُندے گھڑے یاوالے ھُو
کنیں خوباں تدوں سہاون کھٹے پا اجالے ھُو
نام فقیر تنہاں دا باہُو جیہڑا دوست سمہالے ھُو
(177)
مرشد وسے سئے کوہاں تے مینوں دسے نیڑے ھُو
کیہہ ہویا بت اوہلے ہویا وسے اوہ وچ میرے ھُو
جنہاں ذات سہی چا کیتی رکھدے قدم اگیرے ھُو
نحنُ اَقرَبُ لبھیوسے باہُو جھگڑے گل نبیڑے ھُو
(178)
مرشد ہادی سبق پڑھایا پڑھیوں بنا پڑھیوے ھُو
انگلیاں وچ کناں دتیاں سُنیوں بنا سنیوے ھُو
نین نیناں ول تُر تُر تکدے ڈٹھیوں بنا ڈسیوے ھُو
ہر خانے وچ وسدا باہُو کن سر اوہ رکھیوے ھُو
(179)
مُوتُوا والی موت نہ ملی جیں وچ عشق حیاتی ھُو
موت وصال تھیوسے ہکو اسم پڑھیوسے ذاتی ھُو
عین دے وچوں عین تھیوسے دور رہے قرباتی ھُو
ذکر ہمیش سڑیندا باہُو کن سر اوہ رکھیوے ھُو
(180)
میںشہباز کراں پروازاں وچ افلاک کم دے ھُو
زبان تاں میری کُن برابر موڑا کم قلم دے ھُو
افلاطون ارسطو جیہے میں اگے کس کم دے ھُو
حاتم جیہے لکھ کروڑاں در باہُو تے تھمدے ھُو
(181)
میں کوجھی میرا دلبر سوہنا کیونکر اس نوں بھاواں ھُو
ویہڑے ساڈے وڑدا ناہیں لکھ وسیلے پاواں ھُو
نہ سوہنی نہ دولت پلے کیونکر یار مناواں ھُو
ایہہ دکھ ہر دم رہسی باہُو روندڑی ہی مرجاواں ھُو
(182)
نال کسنگی سنگ نہ کرئیے کل نوں لاج نہ لائیے ھُو
تمے تربز مول نہ ہوندے توڑ مکے لے جائیے ھُو
کانو دے بچے ہنس نہ تھیندے موتی چوگ چگائیے ھُو
کھوہ نہ مٹھے ہوندے باہُو سئے مناں کھنڈ پائیے ھُو
(183)
نت اساڈے کھلے کھاندی ایہا دنیا زشتی ھُو
جیں دے کارن بیہہ بیہہ روون شیخ مشائخ چشتی ھُو
جنہاں اندر حب دنیا دی بڈی اوہناں دی کشتی ھُو
ترک دنیا تھیں کیتی باہُو خاصہ راہ بہشتی ھُو
(184)
نفل نمازاں کم زنانہ روزے صرفہ روٹی ھُو
مکے دے ول سوئی جاندے جنہاں گھروںتروٹی ھُو
اُچیاں بانگاں سوئی دیون نیت جنہاں دی کھوٹی ھُو
کیہہ پروا تنہاں نوں باہُو جنہاں گھر وچ بوہٹی ھُو
(185)
نہ اوہ ہندو نہ مومن نہ سجدہ دین مسیتی ھُو
دم دم دے وچ ویکھن مولا جنہاں قضا نہ کیتی ھُو
آہے دانے بنے دیوانے ذات سبہی ونج کیتی ھُو
قربافن تنہاں توں باہُو جنہاں عشق نماز چُن لیتی ھُو
(186)
نہ رب عرش معلّٰے اتے نہ رب خانے کعبے ھُو
نہ رب علم کتابیں لبھا نہ رب وچ محرابے ھُو
گنگا تیرتھیں مول نہ ملیا پینڈے بے حسابے ھُو
جددا مرشد پھڑیا باہُو چھٹے سب عذابے ھُو
(187)
نہ کوئی طالب نہ کوئی مرشد سب دلاسے مُٹھے ھُو
راہ فقر دا پرے پریرے حرص دنیا دے کُٹھے ھُو
شوق الہی غالب ہویا جند مرنے تھے اُٹھے ھُو
جیں تن بھاہ برہوں دی باہُو مرن تہانے گھٹھے ھُو
(188)
نہ میں جوگی نہ میں جنگم نہ میں چلا کمایا ھُو
نہ میں بھج مسیتیں وڑیا نہ تسبحہ کھڑکایا ھُو
جو دم غافل سو دم کافر مرشد ایہہ فرمایا ھُو
مرشد سوہنی کیتی باہُوپل وچ جا پہنچایا ھُو
(189)
نہ میں سیر نہ پاءچھٹاکی نہ پوری سرساہی ھُو
نہ میں تولہ نہ میں ماشہ گل رتیاں تے آئی ھُو
رتی ہوواں ونج رتیاں تلَّاں اوہ بھی پوری ناہی ھُو
تولپورا ونج ہوسی باہُو جداں فضل الہی ھُو
(190)
نہ میں سنی نہ میں شیعہ دوہاں توں دل سڑیا ھُو
مُک گئے سب خشکی پینڈے دریا رحمت وڑیا ھُو
کئی من تارے تَر تَر ہارے کئی کنارے چَڑھیا ھُو
صحیح سلامت چڑھ گئے باہُو مرشد دا لڑ پھڑیا ہُو
(191)
نہ میں علام نہ میں فاضل نہ مفتی نہ قاضی ھُو
نہ دل میرا دوزخ منگے نہ بہشتیں راضی ھُو
نہ میں تریہے روزے رکھے نہ میں پاک نمازی ھُو
باجھ وصال اللّٰہ دے باہُو دنیا کوڑی بازی ھُو
(192)
نہیں فقیری جلیاں مارن سُتیاں لوک جگاون ھُو
نہیں فقیری وہندیاں ندیاں سکیاں پار لنگھاون ھُو
نہیں فقیری پا مصلے وچ ہوا ٹھہراون ھُو
نام فقیر تنہاں دا باہُو دلوچ دوست ٹکاون ھُو
(193)
نیڑے وسن دور وسیون ویہڑے ناہیں وڑدے ھُو
اندر ڈھونڈن ول نہ آیا باہر ڈھونڈن چڑھندے ھُو
دور گیاں کجھ حاصل ناہیں شوہ لبھے وچ گھر دے ھُو
دل کر شیشے وانگوں باہُودور تھیون کُل پردے ھُو
(194)
وحدت دے دریا اُچھلّے جل تھل جنگل رینے ھُو
عشق دی ذات منیندے ناہن سانگاں جھل پتینے ھُو
انگ بھبھوت ملیندے ڈِٹھے سئے جوان لکھینے ھُو
قربان تنہاں توں باہُوجیہڑے ہوندی ہمت ہینے ھُو
(195)
وحدت دے دریا اُچھلّے ہک دل سہی نہ کیتی ھُو
ہک بت خانے واصل تھیہے ہک پڑھ پڑھ رہے مسیتی ھُو
فاضل چھڈ فضیلت بیٹھے عشق بازی جاں لیتی ھُو
رب نہ ملدا باہُو جنہاں ترٹی چوڑ نہ کیتی ھُو
(196)
وحدت دا دریا الہی عاشق لیندے تاری ھُو
مارن ٹبیاں کڈھن موتی آپو اپنی واری ھُو
در یتیم چ لئے لشکارے جیوں چن لاٹاں ماری ھُو
کیوں نہیں حاصل بھردے باہُونوکر نیں سرکاری ھُو
(197)
ونجن سر پر فرض ہے مینوں قول بلیٰ دا کر کے ھُو
لوک جانے متفکر ہوئیاں وچ وحدت دے وڑکے ھُو
شوہ دیاں ماراں شوہ ونجن لیساں عشق تُلھا سردھر کے ھُو
جیو ندیاں شوہ کسے نہ پایا باھُو لدھا مرکے ھُو
(198)
ویہہ ویہہ ندیاں تارو ہوئیاں بمبل چھوڑے کاہاں ھُو
یار اساڈارنگ محلیں در تے کھلے سکاہاں ھُو
نہ کوئی آوے نہ کوئی جاوے کیں ہتھ لکھ منجھاہاں ھُو
خبر جانی دی آوے باہُوکلیوں پھُل تھواہاں ھُو
(199)
ہر دم شرم دی تند تُروڑے جاں ایہہ چھُوڈگ بُلّے ھُو
کچرک بالاں عقل دا دیوابرہوں انھیری جُھلے ھُو
اجڑ گئیاں دے بھیت نیارے لعل جواہر رُلّے ھُو
(200)
ہسن دے کے روون لیوئی دتا کس دلاسا ھُو
عمر بندے دی اِویں وہانی پانی جویں پتاسا ھُو
سُوڑی سامی سُٹ گھُٹیسن پلٹ نہ سکسیں پاسا ھُو
صاحب لیکھا منگسی باہُو رتی گھٹ نہ ماسا ھُو
(201)
ہک جاگن ہک جاگ نہ جانن جاگدیاں ہک سُتے ھُو
ہک ستیاں جاواصل ہوئے جاگدیاں ہک مُتے ھُو
کے ہویا جے گھگھو جاگے لیندا ساہ اُپتّے ھُو
قربان تنہاں توں باہُوجنہاں کُھوہ پریم دے جُتے ھُو
(202)
ہک دم سجن لکھ دم ویری دم دے مارے مردے ھُو
ہک دم پچھے جنم گوایا چور بنے گھر گھر دے ھُو
لائیاں دا اوہ قدر کیہہ جانن محرم ناہیں سِرّ دے ھُو
سوکیوں دھکے کھاون باہُو طالب سچے در دے ھُو
(203)
بکی پیڑ کل عالم کُوکے عاشقاں لکھ سہیڑی ھُو
جتھے ڈھہن رڑھن دا خطرہ کون چڑھے اس بیڑی ھُو
عاشق نیک صلاحیں چڑھدے تار کپر وچ بھیڑی ھُو
عشق پیا تُلدا رتیں باہُو عاشقاں لذت نہ کھیڑی ھُو
(204)
ہو دوانہ دل دی کاری کلمہ دل دی کاری ھُو
کلمہ دورزنگار کریندا کلمے میل اُتاری ھُو
کلمہ ہیرے لعل جواہر کلمہ ہٹ پساری ھُو
اِتھ اُتھ دوہیں جہانیں باہُوکلمہ دولت ساری ھُو
(205)
ھُو دا جامہ پہن کراہاں اسم کماون ذاتی ھُو
کفر اسلام مقام نہ منزل نہ اِتھے موت حیاتی ھُو
نہ اُتھے مشرق نہ اُتھے مغرب نہ اُتھے دینہ تے راتی ھُو
اوہ آساں وچ اسیں انہاں وچ دور باہُو قرباتی ھُو
(206)
یار یگانہ ملسی تینوں سر دی بازی لائیں ھُو
عشق اللّٰہ وچ ہو مستانہ ھُو ھُو سدا الائیں ھُو
نال تصور اسم اللّٰہ دے دم نوں قید لگائیں ھُو
ذاتے نال جاں ذاتی رلیا باہُونام سدائیں ھُو
No comments:
Post a Comment